silinmeyen hatıralar

  • 1973 te aynı plakta beraber çıktığı mesafeler ile beraber en çok bilinen şarkılardan olan erkin koray bestesi ve klasiği.

    "silinmiyor gözlerimden o hatıralar
    uzadı bitmiyor bu aylar yıllar
    öldür beni yaşamayı istemiyorum
    senden ayrı bu çileyi çekemiyorum

    şimdi benim tek tesellim bir yudum şarap
    bunca yıldır ağlıyorum yetmez mi ya rab
    güldür beni ağlamayı istemiyorum
    senden ayrı bu çileyi çekemiyorum"

    dinlemek için:

    edit: biz ne için başlık açtık, ne entryler girilmiş!!! vay anasını sayın seyirciler!!!

  • Çocukken bizim eski evin balkonlu odasında annem balkona çamaşır asarken koltukta sırtım koltuğun sağ koluna dayanmış ayaklarım koltuğun sol kolundan sarkar bir şekilde oturuyordum. Bu benim aklımda kalmış nasıl kalmışsa yaklaşık 1 yıl sonra yine aynı koltukta yine aynı şekilde uzanıyordum ve annem yine çamaşır asıyordu. Yaklaşık 4-5 yaşlarındaydım ve bu benim geçmiş bir anıyı hatırladığım ilk deneyimimdi. Belki de ilk dejavu deneyimimdi. O gün dedim ki ben bu anı ömrüm boyunca unutmicam ve seneye de aynı şekilde aynı koltukta oturup bu anı tekrarlicam. Çocuk sabırsızlığı işte bir hafta geçmeden yine o koltukta oturdum ve bu anı da hatırlicam dedim kendi kendime. Sonra 1 ay sonra tekrar aynı koltuğa oturdum ve bunu da hatırlicam dedim. Sonunda artık bu anın bokunun çıktığını düşünüp gerek yok bunlara deyip ilk anı hatırlasam yeter diye düşündüm kendi kendime ve birdaha tekrarlamadım bu olayı.

    Sonuç olarak o anı hala unutmadım ve taa çocukken sadece benim için özel bir an yarattım kendi kendime. Çok güzel bir duygu. insanın sadece kendisi için sadece kendisinin bildiği bir şeyi hatırlaması çok güzel. Umarım sizin de vardır böyle anılarınız ama hiç sanmıyorum.

    Not: evet deliyim.

  • Dedem ile yaşadığım bir dönem olmuştu ben ufakken . Çok eğlenirdim kendisiyle , o benim için dünyalara bedeldi . Daha 8-10 yaşlarımdayken bazılarının yapamacağı bir davranışta bulunarak beni o bok çukurundan almıştı ve evinde bakmaya başlamıştı . Koskoca evde tek iki kişi yaşıyorduk . Etrafta ne komşular vardı ne de hayvanlar , Buna rağmen benimle ilgileniyordu .
    Yine bir gün çok güzel eğlendikten sonra uyumaya gitmiştim . Çok güzel bir rüya görüyorken bir tıkırtıyla uyandım . Korka korka aşağıya indim ve bir bardak su içtim . O anda farkettim ki dışarıda biri konuşuyordu . Sessizce balkona baktım ve dedemi gördüm . Benim kahramanımı , o dev gibi cüssesiyle ufacık bir iskemleye oturmuş kendine hikaye anlatıyordu . O gece boyunca dedemi düşünüp ağladım . O soruyu sormak için hep utanmıştım ama zaman ilerledikçe anladım neden öyle yaptığını .
    1-2 hafta önce dedeme gitmiştim ve bu anımdan bahsettim ona . Gözyaşlarını tutamadı adam . O kadar çocukları için uğraşmış , tek başına yaşıyor ve çocukları tarafından yok sayılıyor .
    Ne zaman düşünsem beni depresyona sokar beni . Öyle yüzüstü yatar ve gözlerim kuruyana kadar ağlarım . Hayat adil değil arkadaşlar ve asla olmayacak

    1
  • sınavdan beş dakika önce "burası çıkacak, çalıştın mı?" dedim. "çalışmadfım, ne ki o?" dedi. gösterdim biraz, sonra sınava girdik. kağıtlar dağıtıldığında o konu çıkmıştı gerçekten. uzakta otruyordu, kopya veremezdim. bana öyle çaresiz baktı ki, hiç unutamıyorum.

    o güne kadar kopya vermeyi düşünürken, o günden sonra ona veremediğim kopyayı kimseye vermiyorum.

    bizi takip edin

    omü sözlük © 2015


    birtakım şeyler: iletişim - - -