hanbeli mezhebi

  • hanbelî mezhebi veya hanbelîlik

    dört sünnî mezhepten birisi ve en son kurulmuş olanıdır. kurucusu ahmed bin hanbel ( 780 - 855 ) dir.

    hanbeli mezhebi'nin özelliği, dinî sorunların çözümünde yalnızca kur'an ve hadislere dayanması, kıyasa, yani bir olayla ilgili yargıyı buna benzer başka bir olaya uygulama prensibine ve icma-i ümmet'e, yani din bilginlerinin bir konuda vardıkları ortak yargılara yer vermesidir.

    hanbeli mezhebi'ne göre; bir dinî soruna ilişkin olarak kur'an'da ve hadislerde herhangi bir hüküm yoksa, sahabelerin, yani islâm peygamberi hazreti muhammed'i (s.a.v.) görüp dinlemiş ve onunla konuşmuş olan kişilerin vermiş oldukları fetvalara başvurulur. eğer sahabe fetvalarında da sorunla ilgili bir hükme rastlanmazsa, bu sefer de tabiun'un, yani sahabeleri görüp dinlemiş ve onlarla konuşmuş kişilerin görüşleri araştırılıp, bu görüşlerden kur'an ve hadislere en uygun olanlarına başvurulur. kıyas, bu kaynaklardan hiçbir hükme varılamaması durumunda başvurulacak en son yoldur.

    ahmed bin hanbel, mezhepsel görüşlerini açıklayan herhangi bir yapıt ortaya koymamıştır. onun görüşleri ve verdiği fetvaları sonradan derlenmiş ve düzenlenmiştir. hanbelîlik, hem diğer sünnî mezheplerden (hanefîlik, şafiîlik ve malikîlik) daha sonra ortaya çıkmış olması, hem de dinî sorunların çözümlerine yönelik katı önerilerde bulunması sebebiyle islâm dünyasında pek yaygınlaşamamıştır. suudi arabistan'da yaygınlaşmış ve ülkenin resmî mezheplerinden birisi olmuştur. pek hoşgörü temelli bir mezhep olduğu da söylenemez.

    ayrıca (bkz: hanefi mezhebi) (bkz: şafii mezhebi) (bkz: maliki mezhebi)

    3

    bizi takip edin

    omü sözlük © 2015


    birtakım şeyler: iletişim - - -